Dojechaliśmy. Pokonaliśmy wąskie drogi, ciasne serpentyny, niepewność. Wpadliśmy do najgłębszej Doliny Gór Przeklętych, na jej samo dno. Bo to właśnie tutaj surowość ich krajobrazu i brak możliwości ucieczki przeżywa się najintensywniej.

Zachody słońca nad Jeziorem nie miały sobie równych. To wielogodzinny spektakl gorących barw słońca, kolorowych chmur i ostrych wysokich szczytów Gór Przeklętych odbijających się w soczysto zielonej, łagodnej wodzie. Urzekające.

Są piękne, popołudniowe, słoneczne złote godziny, kiedy wjeżdamy na płaskowyż Durmitor. Droga przestaje się drastycznie kręcić, w zamian za to wije się łagodnymi zakolami pośród traw, skał i oferuje niebotycznie dalekie widoki. Teatr z przepiękną otwartą sceną. Najpiękniejszy naturalny spektakl.
Kamper sunie przyklejony do wąskiej drogi. Niesie nas szczęśliwie przez cudowną krainę wysokogórską.

Echo od kul. Ciągle słyszysz je w głowie idąc dziś ulicami Sarajewa. Czemu, pomimo upływu tylu lat, ta trudna historia jest ciągle obecna?