Chodniki były nagrzane, kamienne, śliskie, a im wyżej zamku tym bardziej wyboiste i strome. Rwała mnie w górę chęć zobaczenia z góry tego osławionego, niebotycznie pięknego miejsca.

Dojechaliśmy. Pokonaliśmy wąskie drogi, ciasne serpentyny, niepewność. Wpadliśmy do najgłębszej Doliny Gór Przeklętych, na jej samo dno. Bo to właśnie tutaj surowość ich krajobrazu i brak możliwości ucieczki przeżywa się najintensywniej.

Zachody słońca nad Jeziorem nie miały sobie równych. To wielogodzinny spektakl gorących barw słońca, kolorowych chmur i ostrych wysokich szczytów Gór Przeklętych odbijających się w soczysto zielonej, łagodnej wodzie. Urzekające.

Są piękne, popołudniowe, słoneczne złote godziny, kiedy wjeżdamy na płaskowyż Durmitor. Droga przestaje się drastycznie kręcić, w zamian za to wije się łagodnymi zakolami pośród traw, skał i oferuje niebotycznie dalekie widoki. Teatr z przepiękną otwartą sceną. Najpiękniejszy naturalny spektakl.
Kamper sunie przyklejony do wąskiej drogi. Niesie nas szczęśliwie przez cudowną krainę wysokogórską.

Echo od kul. Ciągle słyszysz je w głowie idąc dziś ulicami Sarajewa. Czemu, pomimo upływu tylu lat, ta trudna historia jest ciągle obecna?

Huk wodospadu i zieleń, tak bardzo nasycona, że jej odcień nie ma sobie równych. Przemili ludzie, bizantyjski gwar w głębi Europy. Zapach najdoskonalszej kawy Bałkanów.

Wyciągnąć nogi na leżaku, spojrzeć w dół, pomiędzy regularne linie alejek winogron. A potem powyżej nich, na śliczne malutkie miejscowości poprzyklejane do wzgórz, daleko, za mgłą. Poranek na winnicy nie ma sobie równych.

To miała być bardzo emocjonalna podróż i taką była. Przedtem Bałkany znaliśmy dość powierzchownie i wyrywkowo, podróżując cienką linią Chorwacji wzdłuż wybrzeża Morza Adriatyckiego, żeglując pomiędzy małymi greckimi wyspami, a w Słowenii odwiedzając przepiękne, ale niewielkie obszarowo winnice  oraz kilka innych turystycznie popularnych miejsc. Nie miałam okazji spiąć tego kulturowo w całość, tematyka była różna, okoliczności także, klamra pomiędzy wspomnieniami samoistnie nie zbudowała się.

Tym razem miało być inaczej.

Szwecja przybyła za szybko. Rozsianymi wyspami Archipelagu Sztokholmskiego. Żal było opuszczać pokład.

Zjechaliśmy na ląd, spektakularne chmury wisiały nad nim także. Ciepłe promienie słońca dawały jednak radę rozświetlić piękną sielską zabudowę łagodnie wpisaną w szwedzki krajobraz. Wszak przejeżdżaliśmy prowincją uchodzącą za bardzo malowniczą, pomiędzy Kapellskar a Sztokholmem. (...)

Stare miasto w Sztokholmie nie jest szczególnie rozległe, na przejazd rowerowy idealne. I tym mocnym akcentem żegnaliśmy się z piękną okolicą, Szwecją, Alandami, fantastyczną nadbałtycką trasą, która nas tu przywiodła, przez Litwę, Łotwę, Estonię i Finlandię.

Mikrolądy wielkości naparstka rozsypane po wodzie i połączone tasiemkami dróg i torów wodnych. Utopione w kryształowo czystym powietrzu, które nie wiadomo gdzie się kończy, a gdzie zaczyna się woda. Spokojne, jak nieznany kawałek świata, ale pulsujące rytmem połączeń małych białych promów. Rzucone na Bałtyk pomiędzy Finlandią, a Szwecją, stanowią bramę do Zatoki Botnickiej. Albo raczej dziesiątki małych bram. Sztormowe wody Bałtyku nie mają gdzie się tam rozpędzić, wyhamowuje je kolosalnie rozległa linia brzegowa tej drobnicy. Zatem woda stoi i stoją też myśli. Wypoczynkowy raj dla świadomych turystów. Prawie nie ma infrastruktury poza promami i drogami. Nie istnieją sklepy i restauracje. Człowiek zdany jest sam na siebie, więc podróż kamperem jest błogosławieństwem.