Po opuszczeniu Stralsundu udaliśmy się w długą i bogatą w przepięknie miejscowości trasę, która ostatecznie miała nas doprowadzić do Holandii. Byłam pełna wewnętrznej fascynacji jak piękne i jednocześnie jak mało nam znane są miejscowości północnych Niemiec. Było w nich kilka pereł hanzeatyckich i to na nich się skupię, ale także były piękne spokojne kurorty nadmorskie wypełnione bajkową zabudową, natomiast całkowicie wolne od tandety oraz inne śliczne miejscowości portowe.
Trasa, którą pokonaliśmy jest doskonałą alternatywą dla tak popularnego przejeżdżania przez północne Niemcy autostradą, która nie oferuje kompletnie niczego ciekawego poza, przeważnie, dobrym tempem przemieszczania się.
Niemieckie wybrzeże bałtyckie jest zdecydowanie bardziej urozmaicone niż nasze, chociaż same plaże są bardzo podobne. Na trasie naszej wędrówki znalazł się bardzo ciekawy i biologicznie różnorodny półwysep Fischland – Darsst – Zingst nad Zalewem Zachodniopomorskim wraz z parkiem narodowym Vorpommersche. Kiedyś ten półwysep stanowiły 3 odrębne wyspy, które na skutek działalności człowieka połączono z lądem. Prace te trwały od XIVwieku i zakończyły się dopiero w XIX, a ich ostatnim etapem była ochrona przed sztormem miejscowości Prerow. Notabene także przepięknej.
Ktokolwiek doświadczał chodzenia bosymi stopami po polskich bałtyckich plażach w październiku, kiedy piasek nie jest jeszcze zimowo lodowaty, a plaże już są puste i oczyszczone po lecie, zna to cudowne doznanie poznawcze. Dziewiczego piękna przyrody w jego najlepszej pierwotnej postaci. Takiego uczucia doświadcza się na obszernych regionach nadmorskiego parku narodowego Vorpommersche nawet latem. Zaparkowaliśmy kampera w miejscowości Prerow i objechaliśmy okolice rowerem. Widzieliśmy zupełnie niezwykłe pole campingowe prawie w całości na wydmie.
Prerow to miejscowość z typowo nadmorską zabudową, o spokojnych wyważonych proporcjach, osadzoną silnie w tradycji. Wyobraziłam sobie, że można by tam spokojnie spędzić większą ilość dni wakacji i naprawdę wypocząć. Nie ma tam nic krzykliwego, jarmarcznego i irytująco zaburzającego ład przestrzenny. Są spokojne, tradycyjne domy wakacyjne, klimatyczne pensjonaty, kafejki, lodziarnie i sklepy z kapeluszami. Skojarzyło mi się to z dobrym klimatem starego Świnoujścia, w którym spędzałam wakacje w dzieciństwie. Krótki pobyt w tej miejscowości i przejazd przez cały bardzo urokliwy półwysep Fischland – Darsst – Zingst osadził mnie silnie w poczuciu lata i urlopu.
W godzinach wieczornych dojechaliśmy do Warnemunde, czyli nadmorskiej dzielnicy miasta Rostock. Przeszliśmy się uliczkami z zabudową śliczną i jednocześnie tak skromną i niską, że miałam wrażenie, że na niektóre dachy da się położyć dłoń. Przed wejściami do domów wyrastały pęki strzelistych malw, czasami wprost z chodnika. Oraz róż i hortensji. Na koniec zasiedliśmy w barze ze świetną portową atmosferą i takim trudno uchwytnym właściwymi słowami poczuciem tymczasowości.
Kolejny doskonały dzień rozpoczął się od zwiedzania Wismaru, odległym od Warnemunde zaledwie o 44 km.
Wismar podzieliłabym na dwa obszary – piękne i warte uwagi historyczne centrum hanzeatyckie ze starym portem oraz całkiem nijakie miasto okalające. Starą część można przejść w kilka godzin, włączając w to delektowanie się kawą z widokiem na nabrzeże, co uczyniliśmy. Można przeżyć zetknięcie z doskonale zachowanym gotykiem w dostojnych wnętrzach kościołów. Stare miasto Wismaru jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Pomimo niewielkiego, kompaktowego obszaru starego miasta zdecydowanie jest ono warte odwiedzenia.
Natomiast absolutna petarda miała tego dnia dopiero nastąpić. Kolejnym miastem, jakie wybraliśmy jako jeden z celów naszej wędrówki i w którym zakotwiczyliśmy na jedną noc był Luneburg w Dolnej Saksonii. Zabytkowe centrum miasta jest doskonale zachowane, a przy tym przepiękne, zjawiskowe i ryjące w pamięci potężne wrażenie na długo.
Dotarliśmy na miejsce w ciepły letni wczesny wieczór, przeszliśmy się piechotą przez całe centrum aż przedostaliśmy się do wypełnionej radosnym gwarem przestrzeni nad rzeką Ilmenau. Tam przysiedliśmy na super kolację, chociaż kto znajdzie tu w sezonie wolny stolik może nazywać się szczęściarzem. Tak właśnie się czułam, kiedy spoglądając ponad naszymi talerzami obserwowałam zabytkowe detale wykusza kamienicy, pod którą siedzieliśmy. Nie wiedziałam, na czym mam się bardziej skupić, czy na jedzeniu, czy na rozmowie z bliskimi, czy na robieniu zdjęć tego, co powyżej nas. Skupiłam się po prostu na łapaniu tej niezapomnianej chwili, wiedząc że za chwilę pozostanie jedynie kolejnym wakacyjnym cudownym wspomnieniem.
