Podróże Anny

Wyciągnąć nogi na leżaku, spojrzeć w dół, pomiędzy regularne linie alejek winogron. A potem powyżej nich, na śliczne malutkie miejscowości poprzyklejane do wzgórz, daleko, za mgłą. Poranek na winnicy nie ma sobie równych.

To miała być bardzo emocjonalna podróż i taką była. Przedtem Bałkany znaliśmy dość powierzchownie i wyrywkowo, podróżując cienką linią Chorwacji wzdłuż wybrzeża Morza Adriatyckiego, żeglując pomiędzy małymi greckimi wyspami, a w Słowenii odwiedzając przepiękne, ale niewielkie obszarowo winnice  oraz kilka innych turystycznie popularnych miejsc. Nie miałam okazji spiąć tego kulturowo w całość, tematyka była różna, okoliczności także, klamra pomiędzy wspomnieniami samoistnie nie zbudowała się.

Tym razem miało być inaczej.

Szwecja przybyła za szybko. Rozsianymi wyspami Archipelagu Sztokholmskiego. Żal było opuszczać pokład.

Zjechaliśmy na ląd, spektakularne chmury wisiały nad nim także. Ciepłe promienie słońca dawały jednak radę rozświetlić piękną sielską zabudowę łagodnie wpisaną w szwedzki krajobraz. Wszak przejeżdżaliśmy prowincją uchodzącą za bardzo malowniczą, pomiędzy Kapellskar a Sztokholmem. (...)

Stare miasto w Sztokholmie nie jest szczególnie rozległe, na przejazd rowerowy idealne. I tym mocnym akcentem żegnaliśmy się z piękną okolicą, Szwecją, Alandami, fantastyczną nadbałtycką trasą, która nas tu przywiodła, przez Litwę, Łotwę, Estonię i Finlandię.

Mikrolądy wielkości naparstka rozsypane po wodzie i połączone tasiemkami dróg i torów wodnych. Utopione w kryształowo czystym powietrzu, które nie wiadomo gdzie się kończy, a gdzie zaczyna się woda. Spokojne, jak nieznany kawałek świata, ale pulsujące rytmem połączeń małych białych promów. Rzucone na Bałtyk pomiędzy Finlandią, a Szwecją, stanowią bramę do Zatoki Botnickiej. Albo raczej dziesiątki małych bram. Sztormowe wody Bałtyku nie mają gdzie się tam rozpędzić, wyhamowuje je kolosalnie rozległa linia brzegowa tej drobnicy. Zatem woda stoi i stoją też myśli. Wypoczynkowy raj dla świadomych turystów. Prawie nie ma infrastruktury poza promami i drogami. Nie istnieją sklepy i restauracje. Człowiek zdany jest sam na siebie, więc podróż kamperem jest błogosławieństwem.

Kościół Skalny Temppeliaukio.  Niezwykly, zapamiętywalny, zagłębiony w ziemi, a właściwie zanurzony w skale. Z piękną architektoniczną grą świateł, rytmem ustalonym belkami dachu i jednocześnie klawiszami fortepianu. Snuła się muzyka, trwał koncert. Niewielka grupa melomanów była bardzo zasłuchana. Zawieszona w bezruchu w tym dostojnym jestestwie.

Kolejnego dnia zdobywamy Tallin. Pogoda przepiękna, zachęca do długiego spaceru po centrum miasta. Odwiedzamy restaurację bardzo tradycyjną, opartą na wiekowej kulturze kuchnią. W środku lekki średniowieczny półmrok, dopiero po chwili widać sprzęty, detale, naczynia. Zachwycamy się prostotą dań i głębią smaku.

Jurmała. Absolutna perła wśród pereł. Bałtycki klejnot w koronie najpiękniejszych miejscowości. Ma wszystko, ma klimat, przepiękną kuracyjną architekturę zabytkową, ładne cerkwie przypominające, że jesteśmy na północnym wschodzie, silny oczyszczający wiatr, biały piasek, wysyp bursztynów przy brzegu.

Na bulwarze nad Niemnem mijamy rozleniwione litewskie rodziny, chodzące trójkami lub czwórkami, bardzo nieśpiesznie. Za chwilę wspinamy się na Górę Witolda, skąd roztacza się naprawdę bardzo ładny widok na zakola rzeki Niemen. Czuję się bardzo literacko, ożywiają się wspomnienia lektur szkolnych. Mroźny podmuch na chwilę ustaje. Wyłaniają się kwiaty drzew owocowych. Przyroda walczy o swoje.

Falsterbo. Miasto na cyplu, z XI wieku. Przemalownicze, ogromnie intrygujące, eksplodujące kolorami. Tym razem nie domów, a cukierkowych domków plażowych. Ciągną się one wijącymi ogonami wzdłuż plaż półwyspu, w skupiskach które zdają się pozornie nie mieć końca. Wyrastają z trawy i z piachu, kolory mają landrynkowe, nikt przy ich ustalaniu nie ma żadnych zahamowań. Kiedy lekko płowieją na słońcu oraz od słonego wiatru, stoją się piękną kompozycją oczywistych kolorów lata.

To była moja kolejna już wizyta w tym obiekcie, oznaczała powrót po wielu latach. Tym razem najbardziej ujęła nas wystawa czasowa Yayoi Kusama, w tym niezwykła świetlna instalacja zamknięta w małym pudełku – pułapce, do którego się chodzi, odwiedzając wystawę. Uwielbiam twórczość tej artystki, wiem że niektórych jej gigantyczne instalacje w centrach miast nie przekonują zupełnie. Mi natomiast jej osobista ekspresja i radość tworzenia jaka z niej wprost eksploduje pomimo dość sędziwego wieku, bardzo odpowiada i wręcz porywa.